Ψάχνω
  • Ιατροί
  • Επαγγελματίες
  • Φαγητό - Διασκέδαση
Πού

Λίγα λόγια για τις Περιοχές μας

Ο Άγιος Στέφανος είναι δήμος της Αττικής. Βρίσκεται ανάμεσα στα όρη της Πεντέλης και της Πάρνηθας και μόλις λίγα χιλιόμετρα από την Λίμνη του Μαραθώνα. Σήμερα ο πληθυσμός του Αγίου Στεφάνου ανέρχεται σε περισσότερους από 12.000 κατοίκους. Έχει έκταση 8,136 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει με τους Δήμους Καπανδριτίου, Αφιδνών, Μαραθώνα, Σταμάτας, Κρυονερίου και Άνοιξης. Το Μάιο του 1924, 70 οικογένειες από την ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης (τον Άγιο Στέφανο, το Φανάρι, τις Νύμφες, το Αβάσσο, το Τσιφούτ Μπουζάς κ.α.), όπως επίσης και 36 οικογένειες από τη Μικρά Ασία (το Ικόνιο, το Πέρραν, το Προκόπι, τη Μάκρη κ.α. ) έφθασαν σε αυτό τον τόπο ως ανταλλάξιμος πληθυσμός, σύμφωνα με την ελληνοτουρκική σύμβαση της 30ης Ιανουαρίου του 1923. Το μόνο που υπήρχε τότε στην περιοχή ήταν ο σιδηροδρομικός σταθμός με την επωνυμία «Οίον» (η κατασκευή του σταθμού έγινε το 1904).

Η Άνοιξη είναι κωμόπολη της νομαρχίας Ανατολικής Αττικής και έδρα του ομώνυμου δήμου. Συνορεύει με τις περιοχές του Αγίου Στεφάνου, του Κρυονερίου, της Σταμάτας, της Δροσιάς, της Ροδόπολης και της Εκάλης. Ο δήμος Άνοιξης έχει έκταση 4.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 5.397 κατοίκους. Συγκαταλέγεται μεταξύ των βορείων προαστίων της Αθήνας και εντοπίζεται ανάμεσα στους ορεινούς όγκους της Πεντέλης και της Πάρνηθας. Έχει οικιστικό χαρακτήρα, ενώ προβλέπεται μελέτη για κατασκευή υπόγειου σιδηροδρομικού σταθμού με ομώνυμη στάση, ως επέκταση του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου από την Κηφισιά. Η Άνοιξη στο παρελθόν ονομαζόταν Μπογιάτι. Μετά την ανοικοδόμηση του γειτονικού Αγίου Στεφάνου ο οποίος ονομάστηκε αρχικά Νέο Μπογιάτι η Άνοιξη ονομάστηκε Παλαιό Μπογιάτι για να διαφοροποιείται από τον γειτονικό της οικισμό. Το όνομα Π.Μπογιάτι διατηρήθηκε μέχρι το 1954 οπότε ο οικισμός μετονομάστηκε σε Άνοιξη.

Οι Αφίδνες είναι περιοχή της Δημοτικής Κοινότητας Αφιδνών στη βόρεια έξοδο από το λεκανοπέδιο των Αθηνών. Εντοπίζεται στους ανατολικούς πρόποδες της Πάρνηθος και πλησίον της Ε. Ο. Αθηνών-Λαμίας, μετά τον Άγιο Στέφανο. Ο οικισμός παλαιότερα ονομαζόταν Κιούρκα, ονομασία που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται. Μετονομάστηκε σε Αφίδνες το 1919. Οι Αφίδνες ήταν ένας από τους Αττικούς δήμους που συνένωσε ο Θησέας, δημιουργώντας το Αθηναϊκό κράτος. Συνδέεται με μύθο σχετικό με την αρπαγή της Ωραίας Ελένης από τον θησέα και τον φίλο του Πέριθο. Από τις Αφίδνες κατάγονταν ο πολέμαρχος Καλλίμαχος και οι τυρρανοκτόνοι Αρμόδιος και Αριστογείτων.

Ο Βαρνάβας Αττικής είναι ένα από τα χωριά την Βορειανατολικής Αττικής. Απέχει 35 χιλιόμετρα από την Αθήνα και η πρόσβαση προς αυτόν είναι μέσω της Εθνικής Οδού Αθηνών – Λαμίας. Ο Βαρνάβας απέχει από το γειτονικό χωριό Καπανδρίτι (Δυτικά) 6 χιλιόμετρα και το Γραμματικό (Ανατολικά) 6 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.326 κάτοικοι. Υπάρχουν δύο θεωρίες για την προέλευση του ονόματος «Βαρνάβας». Η πρώτη αναφέρεται στο πέρασμα του Αποστόλου Βαρνάβα από την περιοχή, ενώ η δεύτερη – και πιθανώς ακριβέστερη – θεωρεί ότι η τοποθεσία ανήκε σε ένα μεγαλογαιοκτήμονα που ονομαζόταν Βαρνάβας.

Ο Διόνυσος είναι δήμος της Ανατολικής Αττικής, περιοχή πλούσια σε πράσινο καθώς είναι οικοδομημένη στους βόρειους πρόποδες του Πεντελικού Όρους. Έχει ρυμοτομία στα πρότυπα κηπούπολης και οι αντικειμενικές αξίες της περιοχής που ανακοινώθηκαν το 2006 κυμαίνονται στα 2.400 ευρώ/τ.μ. δόμησης, δηλαδή σε λίγο πιο υψηλά επίπεδα από αυτά της Πεντέλης. Η ιστορία του Διόνυσου ανάγεται σε πολλά χρόνια πριν, λόγω του γειτονικού ομώνυμου λατομείου στη σημερινή συνοικία της Ραπεντώσας. Είναι γνωστό πως το Πεντελικό όρος ήταν πλούσιο σε λευκό μάρμαρο. Εκεί έφτανε και ο πρώτος αστικός σιδηρόδρομος («Θηρίο») με τα βαγόνια του από την Κηφισιά, μέχρι πριν από 50 χρόνια που καταργήθηκε η διαδρομή αυτή.

H Δροσιά στην αρχαιότητα αποτελούσε το Δήμο Πλωθείας που κατοικείτο από την Αιγηίδα φυλή και τοποθετείτο στη μεσόγαια τριττύα, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Κλεισθένους. Σήμερα αποτελεί εύρωστο βόρειο προάστιο της μητροπολητικής πόλης των Αθηνών και τοποθετείται γεωγραφικά στη βορειοανατολική Αττική. Η πόλη είναι οικοδομημένη στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Πεντελικού Όρους και υπάγεται διοικητικά στη Νομαρχία Ανατολικής Αττικής. Η περιοχή στη σύγχρονη ιστορία της πρωτοκατοικείται γύρω στις αρχές του 20ού αιώνα ως αγροικία της Κοινότητος Σταμάτας με την ονομασία Ροδόπολη, ενώ γνωρίζει μαζικό εποικισμό το 1926 από πρόσφυγες του Πόντου της Μικράς Ασίας οι οποίοι δεν έγιναν αποδεκτοί από άλλες περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Στα προσεχή χρόνια συγκροτείται ο οικισμός Ρωσσοχώρι και αναπτύσσεται στα πρότυπα της αγροτικής παραγωγής, αλλά το εμπορικό πνεύμα των μικρασιατών επιδρά καταλυτικά στην αναπτυξιακή πορεία της περιοχής. Το 1947 ο οικισμός Ρωσσοχώρι μετονομάζεται σε Δροσιά. Το 1950 αποσπάται από τη Σταμάτα και αναγνωρίζεται ως αυτόνομη κοινότητα της Ανατολικής Αττικής, ενώ 2 μόλις χρόνια αργότερα υλοποιείται το σχέδιο πόλεως. Έπειτα από μια ιστορική πορεία 57 ετών, εφάπτεται του επεκτεινόμενου πολεοδομικού συγκροτήματος και αναγνωρίζεται το 2007 ως Δήμος Δροσιάς, ξεπερνώντας τους 5.000 κατοίκους.

Η Εκάλη στην αρχαιότητα αποτελούσε τον ομώνυμο αττικό δήμο της Λεοντίδος φυλής, που τοποθετείτο στη μεσόγαια χώρα, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Κλεισθένους. [1] Σήμερα συνιστά εύρωστο και πρότυπο βόρειο προάστιο των Αθηνών. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Εκάλη, και το προάστιο εκείνο τον καιρό έγινε γνωστό στο πανελλήνιο: η Εκάλη έγινε συνώνυμο της ανώτατης κυβερνητικής έδρας και η αναφορά της ήταν ανάλογη με αυτή του Μεγάρου Μαξίμου. Το όνομα Εκάλη χρησιμοποιήθηκε από την «Ανώνυμη Οικοδομική Εταιρεία Εκάλης» που το 1922 ίδρυσε έναν πρότυπο αστικό συνοικισμό με βάση τα σχέδια πρότυπης αγγλικής κηπούπολης στο 19ο χλμ. μεταξύ Κηφισιάς και Διονύσου.

Η Νέα Ερυθραία αποτελεί σήμερα βόρειο προάστιο του πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών και πέρασμα από τα λεγόμενα βόρεια προάστια στη βόρεια περιφέρεια πρωτευούσης. Η Νέα Ερυθραία ιδρύθηκε από Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή της Ερυθραίας χερσονήσου της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα από τα χωριά Λυθρί, Βουρλά , Αλάτσατα, Τσεσμέ, Σιβρισάρι, Καράμπουρνα, Μελί κ.α., οι οποίοι κατέφυγαν στην Κηφισιά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Οι πρώτες κινήσεις για τη δημιουργία της Νέας Ερυθραίας άρχισανμε την ίδρυση του Σωματείου Προσφύγων Κηφισιάς (1923) που είχε ως μέλημα την αστική αποκατάσταση.

Το Καπανδρίτι είναι χωριό της ανατολικής Αττικής. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρων στις ανατολικές απολήξεις της Πάρνηθας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού. Ο πληθυσμός του Καπανδριτιου είναι 3.359 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το Καπανδρίτι δημιουργήθηκε από Αρβανίτες εποίκους μεταξύ του 14ου και 15ου αιώνα, την περίοδο που εγκαταστάθηκαν Αρβανίτες στις περισσότερες περιοχές της Αττικής[1]. Το όνομά του οφείλεται σε Βυζαντινό αξιωματούχο με επώνυμο Καπανδρίτης που διατηρούσε τιμάριο στην περιοχή από τον 12ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε κεφαλοχώρι της ευρύτερης περιοχής.

Το Κρυονέρι στην αρχαιότητα αποτελούσε τμήμα της περιφέρειας του Δήμου Οίου της αρχαίας πόλης της Δεκέλειας. Η περιοχή εντοπίζεται στις ανατολικές υπώρειες της Πάρνηθος, σε έκταση του ευρύτερου βασιλικού κτήματος του Τατοίου και τοποθετείται στη βόρεια έξοδο του λεκανοπεδίου των Αθηνών. Η ιστορία του σύγχρονου οικισμού του Κρυονερίου ξεκινάει το 1923 μετά τη μικρασιατική καταστροφή, όταν οι εκδιωχθέντες της Ιωνίας κληρώνονται ως δικαιούχοι 50 κατοικιών του νεοσύστατου οικισμού «Μπάφι» των Αχαρνών. Τα διοικητικά του όρια εκτείνονται σε 3.000 στρέμματα και οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Το Πολυδένδρι είναι χωριό της ανατολικής Αττικής. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρων στις ανατολικές απολήξεις της Πάρνηθας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού. Ο πληθυσμός του Πολυδενδρίου είναι 1.385 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ο οικισμός ονομαζόταν Μάζι μέχρι το 1927 οπότε μετονομάστηκε σε Πολυδένδρι[1] Για την ονομασία Μάζι υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη αποδίδει την ονομασία σε Βυζαντινό τιμαριούχο με το επώνυμο Μάζης και η δεύτερη στην αρβανίτικη φάρα των Μαζαρακαίων που είχε εγκατασταθεί στην Αττική Με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης το Πολυδένδρι (με το όνομα Μάζι) εντάχθηκε στον τότε διευρυμένο δήμο Μαραθώνα στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 1912. Την χρονιά αυτή εντάχθηκε στη νεοσύστατη κοινότητα Καπανδριτίου.

Η Ροδόπολη παλαιότερα αποτελούσε οικισμό της Κοινότητος Σταμάτας ονόματι Μπάλα. Σήμερα συνιστά μια μικρή, πεντελική κοινότητα της βορειοανατολικής Αττικής, 22 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Αθηνών. Τοποθετείται στις βορειοδυτικές παρυφές της Πεντέλης και συνορεύει με το Δήμο Δροσιάς στα δυτικά, την Κοινότητα Σταμάτας στα βόρεια, το Διόνυσο νότια και περιβάλλεται από τα πεντελικά δάση στα ανατολικά.

Η Σταμάτα (Σταματούλα) είναι πεντελική κοινότητα και αποτελεί το οικιστικό τέρμα στα βορειοανατολικά της Αθήνας. Περιβάλλεται από το καταπράσινο τοπίο του Πεντελικού όρους, ενώ ορισμένες γνωστές συνοικίες της περιοχής είναι η Αμυγδαλέζα, ο Εύξεινος Πόντος και η Προκόνησος. Βρίσκεται 4 χιλιόμετρα νότια της Λίμνης του Μαραθώνα, στις βόρειες πλαγιές του Πεντελικού όρους, σε υψόμετρο 370. Ο οικισμός Ραπεντώσα εκτείνεται νότια της Σταμάτας, σε ορεινή περιοχή, πάνω στο δρόμο Εκάλης-Νέας Μάκρης. Όταν Μη κοινότητα πρωτοκατοικήθηκε είχε αγροτικό χαρακτήρα και μόλις τα τελευταία χρόνια, με την Μολοένα αυξανόμενη οικιστική ζήτηση στην Αττική, άρχισε σιγά σιγά να αποκτά οικιστικό χαρακτήρα.